In de tijd dat IS overal in Syrië en Irak eeuwenoud cultuurgoed verwoestte, kreeg mijn schoonvader twee herseninfarcten die zijn spraakcentrum ernstig hebben aangetast, ‘ In zijn hoofd speelde zich een vergelijkbare beeldenstorm af als in Palmyra en Niniveh; met de verwoesting van zijn spraakcentrum is veel kennis en geschiedenis verloren gegaan. Elke dinsdag komt hij bij ons eten, de conversatie is noodgedwongen heel beperkt. Het is ont­ hutsend om te merken hoezeer het menselijk contact is gestoeld op taal, op de woorden die we tot onze beschikking hebben om onze ervaringen en gedachten te delen. Zonder die woorden worden de avonden lang en stil, en groeien aan weerszijden de gevoelens van onmacht. Intussen heb ik zoveel van de ouderdom gezien, dat ik er gruwelijk de pest aan heb gekregen. Ik ken een vrouw van 82 die me eens bekende: ”Ik weet niet hoe een meisje van 17 in dit lichaam opgesloten is geraakt. Het is verschrikkelijk.” Vorig jaar stond in NRC Handelsblad een interview met hoogleraar veroudering Andrea Maier en vastgoedinvesteerder Cor van Zadelhoff. Zij 38, hij 78. Maier, die onderzoekt hoe we zonder gebreken oud kunnen worden, noemde in het gesprek de ouderdom zelf een ziekte, tot ongenoegen van Van Zadelhoff. ‘Toch wel’, zei Maier. ‘Want uw cellen zijn verouderd en daardoor is er schade aan uw organen, en de vraag is welk orgaan er als eerste mee zal ophouden. U zult diabetes krijgen, of hartfalen, of alzheimer, en de onderliggende oorzaak van al die ziektes is veroudering.’ Van Zadelhoff sputterde tegen, Maier was onvermurwbaar: ‘U bent ziek, alleen merkt u het nog niet. Of u merkt het wel, want als u in de spiegel kijkt, ziet u grijs haar, en u slikt die medicijnen niet zomaar. Ik zie aan uw lijf…’ ‘Dat ik oud ben.’ ‘Nee, u bent ziek. Een patiënt.’